Rozdział 3

-Co się stało mała? - spytałem

-Mój tatuś i moja mamusia obiecali, że po mnie przyjdą - wyłkała

-A gdzie oni są? - zaciekawiło mnie to

-Poszli do sklepu, a ja miałam tu na nich czekać - powiedziała mała

-Jak się nazywasz? I czy masz do nich numer telefonu? Kiedy mieli po ciebie przyjść? - zadawałem masę pytań

-Jestem Amy Lee. Mam numer tylko do taty. Mieli po mnie przyjść godzinę temu. - powiedziała dziewczynka 

-Ja jestem Harry, Harry Styles. Możesz dać mi swój telefon? - powiedziałem

-Tak - powiedziała Amy

Wziąłem jej telefon i znalazłem w kontaktach ,,Tata".            Kliknąłem w zieloną słuchawkę i zadzwoniłem.

,,Rozmowa telefoniczna''

-Słucham? - odezwał się nieznajomy męski głos

-Czy mam przyjemność rozmawiać z tatą Amy? - spytałem

-Nie, jestem lekarzem nazywam się Tommy Levis - powiedział

-Jak to lekarzem o co chodzi? - zapytałem

-Kris Lee wraz z żoną mieli wypadek wpadli pod samochód pijanego kierowcy. Kobieta zmarła w drodze do szpitala, a mężczyzna trafił na nasz oddział - poinformował mnie

-Boże, a co z ich córką? Siedzi koło mnie co mam zrobić? - chciałem wiedzieć

-przepraszam nie mogę rozmawiać właśnie spada nam ciśnienie pana Krisa - powiedział 

Rozłączyłem się. Nie wiedziałem co mam powiedzieć małej.

-Harry o co chodziło? - spytała się mnie 

-Wiesz mała tatuś jest w szpitalu, a mamusia jest już w niebie - tłumaczyłem jak to dzieciom

Amy zaczęła płakać. Przytuliłem ją.

-Harry co ty robisz? Musimy już iść - zawołał do mnie Liam

Wziąłem małą za rękę i dołączyliśmy do idących chłopaków. Spojrzeli się dziwnie na mnie i na Amy, ale nic się nie pytali. Zaprowadziłem Amy do Marlen i wszystko wyjaśniłem. Jak poszliśmy do pokoju to opowiedziałem wszystko chłopakom.

-Czyli może niedługo zostanie u nas skoro jest źle z jej ojcem - wygłosił swoją hipotezę Niall 

-Może... - odpowiedziałem zamyślony

Po północy poszliśmy spać. Około 6:00 zadzwonił telefon Amy który miałem w kieszeni u spodni wiszących na krześle.

Zdążyłem odebrać przed ostatnim sygnałem.

-Słucham? - spytałem pół przytomny

-Dzień dobry to ja lekarz Tommy Levis - przywitał i przedstawił się

-Czy coś się stało? - szybko oprzytomniałem

-Musze pana poinformować, że godzinę temu Kris Lee odszedł na tamten świat. A wracając do dziecka państwa Lee, to czy pan jest jakąś rodziną u której mogła by mieszkać Amy Lee? - zapytał

-Nie, ja jestem z sierocińca, w którym Amy teraz przebywa, zobaczyłem ją jak płacze i tak ją poznałem - odpowiedziałem mu

-Czy Amy mogła by zostać w tym domu dziecka? - zainteresował się

-Tak. Dziękuję za informacje - podziękowałem

Po rozmowie poszedłem jeszcze spać bo jest sobota i można poleniuchować. Obudził mnie śpiew Louis'a który chciał to osiągnąć.

-Wstawaj Harry dziś sobota fajny dzień - wykrzykną Niall

Uśmiechnąłem się, ale zaraz przypomniałem sobie poranną rozmowę.

-Muszę wam powiedzieć, że dzisiaj rozmawiałem z lekarzem    -powiedziałem

-I co? - Liam

-Ojciec Amy nie żyje - poinformowałem ich

Siedzieliśmy przygnębieni, aż weszła Marlen i Amy. Marlen od razu zauważyła nasze miny i wiedziała o co chodzi.

-Cześć - powiedziała uśmiechnięta Amy

-Cześć! - powiedzieliśmy wszyscy chórem

-Coś się stało? - zapytała z zaniepokojoną miną

-Eh... - nie wiedziałem jak to jej powiedzieć, była uśmiechnięta i nie chciałem popsuć jej humoru. Wszyscy patrzyli się na mnie Niall, Zayn, Liam, Louis, Marlen no i oczywiście Amy.

-Harry... - spoważniała, znikł jej śliczny uśmiech

-Amy...twój... - nie mogłem jej tego powiedzieć

Spojrzała się na mnie swoimi pięknymi oczami. Mimo tego musiałem jej to powiedzieć.

-Amy twój tata...twój tata nie...żyje... - wykrztusiłem to z siebie

Spojrzałem na nią, gdy po jej policzku spłynęła pojedyncza łza.

-Amy, mała przykro mi - podszedłem do niej, kucnąłem i mocną ją przytuliłem

-Mogę z tobą zostać? - spytała przez łzy

-Zawsze - odpowiedziałem

~~~~~~~~ . . . . . . . . ~~~~~~~~

-Robis musisz zacząć ich obserwować - powiedział Albus

-A to już wiesz gdzie są? - spytał sie Robis

-Tak. Musisz ich pilnować bo przeczuwam niebezpieczeństwo  - z zaniepokojoną miną stwierdził Albus

-Dobrze - odpowiedział Robis

-Wiesz mam wielkie przeczucie, że komuś się coś stanie - powiedział

-W takim razie trzeba szybko działać - powiedział z gotowością do pracy Robis

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 

Więc to już trzeci dam może w czwartek. Dziękuję naprawdę za komentarze pod tamtymi postami no i za wyświetlenia.